Қасым АМАНЖОЛОВ «Өзім туралы»

28 октября 2020

Өзге емес, өзім айтам өз жайымда,

Жүрегім жалын аткан сөз дайында.

Тереңде тұнып жатқан дауыл күйді

Тербетіп, тулатып бір қозғайын да…

 

Аманжол Рақымжанның Қасымымын,

Мен қалған бір атаның ғасырымын.

Біреуге жұртта қалған жасығымын,

Біреуге аспандағы асылымын.

 

Шарлаған жолым жатыр жер бетінде,

Көрінер көлеңкесі келбетімде.

Қай жерде үзіледі қайран сапар,

Түйін боп өмірімнің бір шетінде?

 

Сол жерге қалармын ба мәңгі тоқтап,

Жоғалып жер бетінен сүрлеу-соқпақ?

Немесе бастармын ба екінші өмір,

Жалынды жыр жолында қызыл шоқ қап?

 

Дүние, жалт-жұлт еткен кең мекенім,

Көре алмай көп жерінді мен кетемін.

Арпалыс алақұйын заманалар

Арбасып тұрып алды, мен не етемін?!

 

Өмір жоқ түскен жерде бір арнаға,

Көп күттім, көп тіледім құмарлана.

Қайтейін, жетер емес қысқа өмірім,

Алыстан көрінгенмен мұңарлана.

Сен неткен бақытты едің, келер ұрпак,

Қараймын елесіңе мен таңырқап.

Жаңғыртып жер сарайын сен келгенде,

Көрпемді мен жатармын қырда қымтап.

 

Жүзінде кәрі жердің әжімі көп,

Ізімді табарсындар әзер іздеп.

Оқырсың сонда, мүмкін, бұл жырымды,

«Досың да, туысың да біздерміз», – деп.

 

Ризамын туғаныма адам болып,

Өкінбен қаламын деп бір күн солып.

Адамзат сапарының мейманымыз

Бір мезет жер бетіне кетер соғып.

 

Екі көз – екі жұлдыз мандайдағы,

Көруші ең қүбылысты кай-кайдағы.

Япырмай, сен де бір күн сөнермісің

Қап-қара түнек болып маңайдағы?!

 

Өкінбен мен де бір күн өлемін деп,

Өкінем ұқсата алмай келемін деп.

Күніне жүз ойланып, мың толғанам,

Өзіммен бірге өлмесін өлеңім деп.

 

Барым да, бақытым да осы өлеңім,

Жақыным, жүрегімнің досы өлеңім.

Өмірге келгенім жоқ бостан-босқа,

Мен қайтіп босқа жасап, босқа өлемін?!

 

Гүрілдеп жалын атқан кеудем – көрік,

Сөз соғам құлашымды еркін керіп.

Суарып шынықтырам күйге малып,

Болсын деп әрі әдемі, әрі берік.

 

Құя алман үгітілген балшық өлең,

Көңілімде көл жасаман тамшыменен.

Серінің семсеріндей сертке таққан

Өлеңнің өткірін бір алшы менен.

 

Ежелден еркебұлан Қасым едім,

Бұлқына тасып едім, басып едім.

Жүзім – жаз, көңілім – көктем, кең пейілді,

Жақсының жүрегіне ғашық едім.

 

Сөзім – жыр, лебізім – күй, ерке едім,

Өз жерім, өз елімде еркеледім.

Өмірдің алтын сарай аспанына

Қиялым қақты қанат ерте менің.

 

Кең жайдым құлашымды дүниеге,

Білдім мен қайғыра да, сүйіне де

Әйтеуір, әрі-сәрі болғаным жоқ,

Ұқтым мен көңілімнің күйі неде…

 

Аяған жүрегім жоқ жолдасымнан,

Сый көрді небір сараң мол Қасымнан.

Жолдастың жүзін қайта алдым жинап,

Айрылсам ала көңіл он досымнан.

 

 

https://pesni.guru


Бөлісіңіз:


Обсуждение закрыто.

Qasym.kz - ©2011-2018; 2017 жылдың 10 наурызында ҚР Ақпарат және коммуникация министрлігінің №16388-ИА куәлігі берілген.
Яндекс.Метрика